Opinie o filmach, które jeszcze goszczą w naszych kinach, a z różnych względów powinny być zauważone.

Pręgi
Polska, 2004
Reżyseria: Magdalena Piekorz
Występują: Michał Żebrowski, Jan Frycz, Agnieszka Grochowska, Wacław Adamczyk, Borys Szyc

Moja ocena: 4/6

Trudno jest mi pisać o tym filmie, szczególnie, że został już doceniony przez jury festiwalu w Gdyni, a także będzie polskim kandydatem do Oscara… a ja nie uważam go za aż tak wielkie wydarzenie 2004 roku.

Przez cały seans nie opuszczało mnie uczucie wtórności; przeświadczenie, że widziałam już wiele innych, także lepszych filmów podejmujących trudny temat przemocy w rodzinie oraz jej wpływu na późniejsze życie maltretowanych dzieci. Ten film natomiast nie wnosi już nic nowego.
Poza tym nie udało się Magdalenie Piekorz uciec przed pewnymi schematami, a już sama końcówka jest tak dosłowna, że nie pozwala nam na jakąkolwiek inną interpretację dalszych losów Wojtka… przez co, uważam, film sporo stracił.

To, co najlepsze w „Pręgach”, to aktorstwo głównych bohaterów. Frycz, grający ojca, który tak naprawdę bardzo kocha swojego syna, jednak wychowując go przyjmuje twarde zasady (według których zapewne sam został wychowany), wierząc, że jedynie w ten sposób Wojtek wyrośnie na dobrego człowieka oraz Żebrowski, nie umiejący się pogodzić i przestać walczyć z przeszłością. Obaj stwarzają nieprawdopodobne kreacje, osiągając szczyty swych możliwości. Nie można tu nie wspomnieć także o najmłodszym aktorze, Wacławie Adamczyku – mam nadzieję, że taki talent nie zostanie zmarnowany.

Dla mnie najpiękniejszą sceną w filmie była ta w korytarzu szkolnym – ojciec wychodzi po rozmowie z nauczycielką, Wojtuś przekonuje go, że nikomu nie powiedział o tym, że jest bity… „bo w końcu nie jest bity”…

Czy warto zobaczyć? Warto.

Super Size Me
USA, 2004
Reżyseria: Morgan Spurlock

Moja ocena: 5/6

To chyba najlepszy z filmów dokumentalnych, jakie widziałam w ostatnich latach; Moore i jego „Zabawy z bronią” to przy Spurlocku sztubak.
Wychodząc naprzeciw problemowi masowej otyłości Amerykanów, Spurlock bada wpływ jedzenia tylko i wyłącznie fast foodów (tu: produkowanych przez koncern McDonald’s) na zdrowie człowieka. Na początku swojego eksperymentu przyjmuje pewne założenia, m. in. że będzie jadł w McDonald’s 3 razy dziennie przez 30 dni, spróbuje wszystkich potraw, zamówi zestaw super size tylko wtedy, kiedy zostanie do tego zachęcony przez sprzedawcę itp.
Przed rozpoczęciem tej specyficznej diety Spurlock jest oczywiście gruntownie przebadany – werdykt lekarzy brzmi „zdrów jak ryba”; również medycy nie odradzają mu eksperymentu, nie widząc w tym nic złego.
Na rezultaty nie musimy jednak zbyt długo czekać.

Film ogląda się bardzo dobrze, argumenty są bardzo przekonujące, mnożą się przykłady, poparte nie tylko słowami reżysera, ale również badaniami i ekspertyzami.
Dla mnie najważniejsze z całego filmu było to, że zostałam prawie przekonana i zaczynam dostrzegać sens w tym, co zrobiły dwie otyłe dziewczyny z USA – wytoczyły proces, żądając odszkodowania od firmy McDonald’s.


Zakładnik (Collateral)

USA, 2004
Reżyseria: Michael Mann
Występują: Tom Cruise, Jamie Foxx, Jada Pinkett-Smith, Mark Ruffalo, Javier Bardem
Moja ocena: 4/6

„Dobra robota!” chce się powiedzieć o tym filmie, choć nie jesteśmy widzami żadnego wielkiego dzieła. Nie dostrzegam w tym filmie wad, a jedynie same zalety, tak więc po kolei:

1. Fabuła – zdawałoby się, że będzie to film z serii „zabili go i uciekł”, bez większego sensu, nie mówiąc już o głębszym przedstawieniu bohaterów. Tymczasem film zawiera dużą dawkę emocji, dobrze zarysowane są charaktery postaci oraz niejednoznaczne relacje pomiędzy mordercą a jego kierowcą (za to duży plus). Dla tego filmu sceny akcji to tylko dodatek.
2. Tom Cruise – dla mnie to jeden z jego najlepszych filmów, nareszcie jego „nadętość” i „bufonowatość” bardzo pasują do kreowanej postaci (poza tym świetnie mu w tej posrebrzonej fryzurze i jasnym garniturze).
3. Muzyka – rewelacyjna, świetnie dopełnia klimat filmu a czasem nawet jest ważniejsza od obrazu.
4. Zdjęcia – chciałabym, aby każdy film akcji był tak nakręcony.
5. Sceny akcji – nic nie można im zarzucić, dopełniają film a czasem nawet wywoływały we mnie napięcie – co się zaraz wydarzy?
6. Mark Ruffalo – no, ja go lubię i już.

Idąc na ten film nie spodziewałam się, że będę aż tak zadowolona i tak długo będę mogła o nim rozprawiać ze znajomymi.


Oldboy
Korea Południowa, 2003
Reżyseria: Park Chan-Wook
Występują: Min-Sik Choi, Ji-Tae Yu, Hye-Jeong Kang, Jin-Seo Yun
Moja ocena: 3/6

Na początek fakty:
1. ‚Oldboy” jest luźną adaptacją bardzo popularnego, koreańskiego komiksu.
2. Filmem zachwycił sie Tarantiono, walcząc jak lew o Złotą Palmę dla niego na festiwalu w Cannnes. Udało mu się wywalczyć „tylko” Grand Prix.
3. Bohaterem jest koreański „everyman”, kafkowski Józef K., który pewnego dnia zostaje porwany i zamknięty w odosobnieniu… na 15 lat. Jedynym jego towarzyszem jest telewizor, z którego Oh Dae-Su dowiaduje się o śmierci swojej żony. Równie niespodziewanie pewnego dnia zostaje wypuszczony i ma tylko 5 dni na dowiedzenie się prawdy.

Zadziwiające jest podobieństwo historii Oh Dae-Su do dziejów Panny Młodej z „Kill Bill”, jednak nie sądzę, aby był to zamierzony chwyt reżysera, uważam, iż wynika tylko i wyłącznie z fascynacji Tarantino kinem wschodu.

Moje wrażenia nie są takie dobre, jak doznania Quentina Tarantino, rozumiem jednak, że film ten bardzo pasuje do stylu kręcenia filmów pana T. Jednak podstawową różnicą jest fakt, że wszystkie filmy Tarantino mają swoiste poczucie humoru, obracają się w pewnej umowności świata i postaci, tak, że nawet możemy roześmiać się cichutko na widok poobcinanych rąk, a już na pewno nie traktujemy tego, co widzimy, dosłownie.

W przypadku filmu Parka Chan-Wooka jest zupełnie inaczej – reżyser ten nie zgadza się na żadne przebłyski ironii, dystansu. Główny bohater jest śmiertelnie poważny, reżyser nie pozwala Oh Dae-Su ani jego towarzyszce na najmniejszy uśmiech w stronę widza. To jest właśnie największa wada tego filmu.
Pomniejsze ‚zgrzyty’, to: za wolno tocząca się akcja, pewne nieścisłości fabuły i główny motyw zamknięcia Oh Dae-Su. Pewnie wynika to z różnicy kulturowej, ale jakoś nie był on dla mnie wielkim zaskoczeniem i szokiem.


Premiery listopadowe:

Upadek (Der Untergang)
Premiera: 05.11.2004
Niemcy, 2004
Reżyseria: Oliver Hirschbiegel
Występują: Bruno Ganz, Alexandra Maria Lara, Corinna Harfouch, Ulrich Matthes, Juliane Köhler

Film przedstawia ostatnie 10 dni życia Hitlera, zamkniętego już w bunkrze, w którym 30 kwietnia 1945 roku popełnił samobójstwo. Podstawą do nakręcenia filmu były pamiętniki ostatniej sekretarki Hitlera – Traudl Junge (jako jedna z nielicznych była z Fürerem aż do końca) oraz historyka Joachima Festa.
Ten niezwykle kontrowersyjny obraz został doceniony przez niemiecką komisję filmową i wytypowany do reprezentowania Niemiec w walce o Oscara.


Iniemamocni ( The Incredibles)
Premiera: 19.11.2004
USA, 2004
Reżyseria: Brad Bird
Występują: Craig T. Nelson, Piotr Fronczewski, Holly Hunter, Dorota Segda, Jason Lee, Piotr Adamczyk, Sarah Vowell, Karolina Gruszka, Brad Bird, Kora, Samuel L. Jackson, Piotr Gąsowski

Następna, po „ToyStory2”, produkcja studia Pixar.
Poznajemy rodzinę superbohaterów Iniemamocnych. Jeszcze kilka lat temu Parr i Elastyna Iniemamocni ratowali świat przed zagładą, obecnie wychowują swoje pociechy, chodzą do pracy, a ich dzień nie różni się niczym od dnia przeciętnego Amrykanina. Ale do czasu.
Uwielbiam bajki Pixara („Gdzie jest Nemo?”, „Potwory i spółka”) nie tylko za wizualne piękno przedstawianych postaci, ale również za fantastyczne historie, odpowiednie dla dzieci w każdym wieku. Dlatego wciągam „Iniemamocnych” na listę moich lektur obowiązkowych w listopadzie.


Plots with a View

Premiera: 26.11.2004
Wielka Brytania, USA, Niemcy, 2002
Reżyseria: Nick Hurran
Występują: Brenda Blethyn, Alfred Molina, Christopher Walken, Robert Pugh, Naomi Wat
ts

Film utrzymany w klasycznym stylu angielskich komedii – głównymi bohaterami są pracownicy dwóch rywalizujących ze sobą zakładów pogrzebowych. Uwagę przyciągają aktorzy znani dotychczas szczególnie z nieco poważniejszego repertuaru: Alfred Molina i Naomi Watts.

Powrót do Garden State (Garden State)
Premiera: 05.11.2004
USA, 2004
Reżyseria: Zach Braff
Występują: Natalie Portman, Zach Braff, Ian Holm, Method Man, Ron Leibman

Film, który mimo niskiego budżetu podbił serca publiczności na festiwalu filmowym w Sundance, Los Angeles Festival i US Comedy Art Festival. Także publiczność w Stanach Zjednoczonych niezwykle ciepło przyjęła opowieść o powrocie do domu jako terapii dla mężczyzny, który od najmłodszych lat był na silnych lekach antydepresyjnych. Teraz ma szansę odnaleźć samego siebie, a także zakochać się w uroczej Sam.

Porządek musi być (Muxmäuschenstill)
Premiera: 05.11.2004
Dramat, Niemcy, 2004
Reżyseria: Marcus Mittermeier
Występują: Jan Henrik Stahlberg, Fritz Roth, Wanda Perdelwitz, Joachim Kretzer, Ruwen Schneider, Sándor Söth

Hit niemieckiej kinematografii – młody człowiek postanawia zakończyć bałagan i łamanie pomniejszych przepisów; chce zaprowadzić porządek na całym… świecie.


4. piętro (Planta 4a)
Premiera: 05.11.2004
Hiszpania, 2003
Reżyseria: Antonio Mercero
Występują: Juan José Ballesta, Luis Ángel Priego, Gorka Moreno, Alejandro Zafra, Marco Martinez

4. piętro to oddział onkologii jednego z hiszpańskich szpitali. Tu właśnie spotykają się dzieci, które przechodzą chemioterapię, operacje, przeszczepy szpiku kostnego. Pomimo wielkich cierpień, nadal pełne są życia i młodzieńczej energii.


Bridget Jones: W pogoni za rozumem (Bridget Jones: The Edge of Reason)
Premiera: 10.11.2004
USA, Wielka Brytania, 2004
Reżyseria: Beeban Kidron
Występują: Renée Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Jim Broadbent, Shirley Henderson

Adaptacja drugiej części przygód  Bridget Jones, która spotkała już mężczyznę swojego życia, jednak nadal coś jej się nie układa…


Elvis Has Left the Building

Premiera: 19.11.2004
USA, 2004
Reżyseria: Joel Zwick
Występują: Kim Basinger, Shani Glance, Denise Richards, Sean Astin, John Corbett

Wielki powrót Kim Basinger, o której zapomniano, po tym jak dostała Oscara w 1998 roku za rolę ekskluzywnej prostytutki w „Tajemnicach Los Angeles”.
Harmony urodziła się w trakcie koncertu Elvisa Presleya, więc czuje, że jej życie jest powiązane z życiem Króla. Po przypadkowym zabiciu dwóch sobowtórów Elvisa musi uciekać przed ścigającym ją FBI.

Sky Captain i świat jutra (Sky Captain and the World of Tomorrow)
Premiera: 26.11.2004
USA, Wielka Brytania, 2004
Reżyseria: Kerry Conran
Występują: Jude Law, Gwyneth Paltrow, Angelina Jolie, Giovanni Ribisi, Ling Bai

Najnowszy cud techniki filmowej dopieszczony wspaniałą obsadą. Sama fabuła nie jest może porywająca (ukłon w stronę przygód Indiany Jonesa) – najwięksi naukowcy z całego świata powoli znikają. Ich tropem podąża młody lotnik i jego przyjaciółka reporterka, którzy odkrywają spisek na skalę światową oraz plany zniszczenia Ziemi. Ciekawostką jest „ożywienie” zmarłego 15 lat temu Laurence’a Oliviera, który wcielił się komputerowo w rolę doktora Totenkopfa.


Święta Last Minute (Christmas with the Kranks)

Premiera: 26.11.2004
USA, 2004
Reżyseria: Joe Roth
Występują: Tim Allen, Jamie Lee Curtis, Dan Aykroyd, Kevin Chamberlin

I po co komu Święta? Koniec! Luther Krank postanawia w tym roku nie organizować żadnego przyjęcia, żadnej zabawy, żadnych prezentów. Jednak nie wszystko będzie wyglądać tak, jak sobie zaplanował… czyli Chris Columbus (scenariusz) przeczytał „Skipping Christmas” Johna Grishama.

Skala ocen:
6 – wybitny (wiem, że do niego wrócę)
5 – bardzo dobry
4 – dobry (ale bez zachwytów)
3 – całkowicie przeciętny
2 – oj, źle jest
1 – nie zbliżać się do kina! (gorzej być nie może)