Chata należy niewątpliwie do książek, których ocena będzie zależna od światopoglądu i konfesji odbiorcy: to, co bulwersuje część wyznawców czterech sola, niekoniecznie musi oburzać czytelników katolickich. Zwolennicy apokatastazy przyjmą rozważania Younga z radością, zwolennicy sądu i wiecznej kary – z nieufnością; orędowników teologii progresywnej ucieszy obraz Boga jako czarnej kobiety. Mimo początkowych niezręczności pisarzowi udaje się sprawnie poprowadzić intrygę, trzymać czytelnika w napięciu i zbudować nastrój przypominający miejscami nawet mroczne powieści Stephena Kinga.

 
Jest pewne, że za film J. Głomba Czesi nas nie pokochają. Stosunki polsko-czeskie (również te nieoficjalne) mają to do siebie, że my ich traktujemy z pogardliwą często wyższością (co uważa się w Czechach za żałośnie bezpodstawne), oni zaś kompletnie nie są nami zainteresowani (co nas zdumiewa i irytuje). Jacek Głomb oczekiwał zapewne, że jego film sytuację tęchoćleciutko zmieni.

Czy mamy dziś  do czynienia z wtórną i powielającą się Zadie Smith? Tego nie dowiemy się po lekturze zbioru Księgi innych ludzi. Jedno opowiadanie stanowi zbyt mało materiału badawczego. Smith zaprosiła do współpracy mniej i bardziej znanych pisarzy anglojęzycznych, którzy – choć tworzą w tym samym języku – pochodzą z różnych kultur, mają indywidualne doświadczenia i różne światopoglądy.

Witajcie w świecie McEwana! Niechaj nie zmyli was książka z pozoru przeznaczona do młodego czytelnika. Ta lektura jak najbardziej skierowana jest również do odbiorcy dojrzałego i może stać się książką ponadpokoleniową, taką do wspólnego czytania. Dla dziecka będzie opowieścią o rówieśniku i potędzie jego wyobraźni, dla osoby dorosłej stanie się refleksją nad bezpowrotnie utraconym dzieciństwem.

W czterdziestym... jest książką, której główny atut stanowią nie tyle autorskie analizy, komentarze, co obszerne cytaty z relacji świadków opisywanych wydarzeń. Przytaczają Grossowie w swej pracy rozległe fragmenty szkolnych wypracowań oraz oficjalnych zeznań składanych „londyńskim” władzom podczas formalnych przesłuchań i wypełniania ankiet mających na celu zgromadzenie wiedzy o losach Polaków zagarniętych w niedźwiedzie objęcia przez Stalina.

Ryszard Kapuściński, reporter pracujący piórem umiał słuchać tak, że u spotykanych na swej reporterskiej drodze ludzi wzbudzał pełne zaufanie. Nie inaczej Kapuściński reporter-fotograf: bohaterowie jego zdjęć nie tyle pozują, co ufnie spoglądają w obiektyw aparatu przezeń trzymanego. Bez względu na to, czy "mają szczęście być szczęśliwi" (w odwiedzanych przez reportera rejonach globu – nie mogło to być częste), czy też inne miotają nimi uczucia.

Współczesna pisarka amerykańska Francine Prose – autorka m.in. doskonałej powieści uniwersyteckiej Błękitny aniołoraz zbioru Żywoty muz, poświęconego kobietom, które natchnęły znanych artystów do tworzenia dzieł wielkich i wybitnych – tym razem za główny temat swojej nowej powieści obrała nagłą, tragiczną śmierć młodej, niezwykle uzdolnionej dziewczyny oraz analizę skutków, jakie wywołuje ten fakt w jej rodzinie.

Niestety, bohaterowie nowej miejskiej powieści Jasia Kapeli – Eligiusz i jego alter ego, Wojtek – nie są ani przystojni, ani przebojowi i dlatego dostają produkty w jednopaku, seks pozbawiony uczuć, miłość pozbawioną namiętności i całość rozpadającą się na niepowiązane ze sobą części. Mogą być kimkolwiek i zrobić cokolwiek, dlatego nie robią nic, zabijając czas lekturą branżowej prasy dystrybuowanej przez duże hipermarkety...

Jak być niewinnym nie jest powieścią. To raczej zbiór krótkich felietonów o różnych aspektach życia każdego z nas, ale w kontekście poczucia winy. Pomysł ciekawy, a co najważniejsze – doskonale przemyślany i do końca dobrze zrealizowany. Struktura książki jest taka, aby w niezbyt długim tekście pokazać, czy też uzmysłowić/przypomnieć czytelnikowi, jak wielkie wyrzuty sumienia odczuwamy z powodu... No właśnie!